Τελευταία έχω παρατήσει το bloging για αυτό εδώ το πραγματάκι που λέγετε twitter. Κάποιοι λένε ότι αυτοί που ασχολούνται με το twitter είναι τεμπέληδες μπλόγκερς. Ναι είναι αλήθεια. Είμαι τεμπέλης. Η αλήθεια είναι ότι η Ελληνική οικογένεια του twitter είναι πολύ μεγάλη, ναι οικογένεια. Μαζί έχουμε περάσει πάρα πολλά ευχάριστα και δυσάρεστα… και νομίζω ήρθε η ώρα να το διασκεδάσουμε και λίγο. Γιαυτό οργανώνουμε ένα πάρτι στις 2 Απριλίου στο BIOS. Πληροφορίες από πάνω και στο twitter.com/twittparty

Όχι δεν θα γράψω για το πόσο μοναχικά άτομα είμαστε εμείς οι bloggers… ΟΚ, για την ακρίβεια, δεν είμαστε καθόλου και αυτό αποδείχθηκε και το Σάββατο. Για άλλη μοναξιά θέλω να γράψω. Για την μοναξιά που μας δημιουργεί (σε ‘μένα τουλάχιστον) η επί 24ώρου πρόσβαση στο blog μας. Πόσες φορές έχω αρχίσει να φτιάχνω μέσα στο μυαλό μου ένα ποστ, πόσες φορές έχει γίνει κάτι που θέλω να μπλογκάρω επιτόπου. Άπειρες. Να, σήμερα το πρωί στο λεωφορείο σκεφτόμουν αυτά που ήθελα να γράψω. Τα σκεφτόμουν όμως με πολύ ωραίες λέξεις… τώρα που βράδιασε τα ξέχασα όλα. Αυτή λοιπόν είναι για εμένα η μοναξιά του blogger. Μόνος στον δρόμο χωρίς computer. Πολύ μόνος. Μάλλον θα αγοράσω ένα μαγνητοφωνάκι… αλλά σκέψου τώρα να είμαι στο μετρό ας πούμε και να μου σκάει ιδέα για ποστ: Βγάζω μαγνητοφωνάκι. Πατάω κόκκινο κουμπάκι. Τα μάτια του διπλανού μου καρφώνονται στο gadgetάκι μου. Εγώ του ρίχνω μια κλεφτή ματιά γιατί νοιώθω τα μάτια του να με τρυπάνε. Εκείνος αλλάζει το βλέμα του, νομίζοντας ότι δεν τον είδα. Κοιτάω γύρω μου. Είναι στάνταρ άλλοι δυο-τρεις που με κοιτάνε. Αρχίζω να μιλάω στην μικρή συσκευή που βρίσκεται τυλιγμένη από την παλάμη μου. “Μπλα, μπλά, μπλά. Μπλά. Μπλαμπλά.” Πατάω στοπ. Όση ώρα μιλάω, έχουν γυρίσει άλλα δέκα κεφάλια και με κοιτάνε.

Χμ… ίσως το μαγνητοφωνάκι να καταπολεμά την μοναξιά… τόσα κεφάλια που θα γυρίσουν να σε προσέξουν…

Επειδή δεν είναι κάθε μέρα που αγαπημένοι φίλοι σου ξεκινάνε ένα blog… Δεν τυχαίνει κάθε μέρα να διαβάζεις την ρουτίνα ενός ανθρώπου και να σε ταξιδεύει. Θέλω να σας παρουσιάσω το blog της αγαπημένης φίλης (με το ψευδώνυμο) Lucielia και να της ευχηθώ, μα τι να άλλο… Καλοτάξιδο!

Έτσι μου έλεγε ο δάσκαλός μου στην 6η Δημοτικού καθώς και οι καθηγητές μου στο Γυμνάσιο όταν τα βρόνταγα όλα. “Τα φόρτωσες στον κόκορα Πιλάβιε! Σήκω στον πίνακα τώρα!” Ποοο… Τα θυμάμαι και γελάω. Αλλά στενοχωριέμαι που έχω παρατήσει το blogάκι μου. Στενοχωριέμαι που έχω αφήσει την φωτογραφική μου στα σκοτάδια της τσάντας της. Και ακόμα πιω πολύ με θλίβει το γεγονός ότι εδώ και ένα χρόνο περίπου έχω παρατήσει το the series. Τα φόρτωσα όλα στον κόκορα και του είπα να τραβήξει τον κατήφορο. Είναι κρίμα να αφήνουμε τα πράγματα μόνα τους. Σχεδόν να τα παρατάμε. Είναι τόσο κρίμα όσο ένα αυτοκίνητό που έχει μείνει βρωμερό και σκονισμένο από τα χώματα, με το μόνο ίχνος καθαριότητας πάνω του είναι δύο λέξεις που έγραψε ένας περαστικός: “ΘΕΛΩ ΠΛΥΣΗΜΟ”. Ακόμα και εκείνος έκανε κάτι παραπάνω. Νοιάστηκε τόσο για την κατάσταση του αμαξιού, που δεν τον ενόχλησε καθόλου να λερώσει τον δείκτη του δεξιού του χεριού για να υπενθυμίσει στον ιδιοκτήτη του ότι πρέπει να νοιάζεσαι για αυτά που έχεις. Πολλές φορές αναρωτιέμαι όμως αν όντως κάποιος περαστικός έγραψε αυτές τις δύο λέξεις ή τις έγραψε το ίδιο το αυτοκίνητο… Έχω χαζέψει ε? Ίσως… Αλλά, δεν σας έχει τύχει ποτέ να δείτε κάτι που έχετε παρατήσει για καιρό και να σας φωνάξει “ΘΕΛΩ ΠΡΟΣΟΧΗ” ή “ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΠΑΡΑΤΗΣΕΣ?” Κάπως έτσι έγινε λοιπόν όταν μπήκα εδώ σήμερα. Σκέφτηκα πολλές φορές να το κλείσω τελείως. Η σκέψη αυτή όμως σταμάτησε απότομα όταν θυμήθηκα ότι αν δεν υπήρχε αυτό το blog, πολλά πράγματα θα ήταν αλλιώς τώρα. Σε ευχαριστώ λοιπόν. Δεν θα σε ξαναπαρατήσω. Καλό σου βράδυ…

Εκεί που νόμιζα ότι η μόδα με τα blogοπαιχνίδια είχε τελειώσει ο Panos και η “θυμήσου πως με λένε…” μου ζήτησαν να παίξω δύο παιχνίδια. Ένα διαφορετικό ο καθένας.

Ο Panos μου ζήτησε να πάρω το πιο κοντινό μου βιβλίο, να πάω στην σελίδα 123 και η συνέχεια από κάτω.

When I’ve finished everything that could be shot against wall A, I’ll move to wall B. I try to lay out the shooting order so that we can move the basica camera position as little as possible. The smaller the move, the quicker we’ll be ready, because relighting takes less time.

Για όποιον αναρωτιέται, το κοντινότερο βιβλίο στο computer μου είναι το “Making Movies” του Sidney Lumet

Όσο για το παιχνίδι της “θυμήσου πως με λένε…” επειδή έχω δύο computer…(τι να κάνω) ιδού και τα δύο.

Τώρα, προσκαλώ 5 να παίξουν και τα δύο παιχνίδια: Odycody, Spdd, Hitman, Quelmarth, itelli και όποιος άλλος/άλλη γουστάρει!