Απίστευτο animation. Απλά απίστευτο.

[via]

Πάει καιρός τώρα που δεν έχω κράξει το Φεστιβάλ Δράμας… Πριν αρχίσω το κράξιμο όμως να σας πω ότι το καλύτερο με το να κράζω το Φεστιβάλ Δράμας, είναι ότι πάντα, μα πάντα το ποστ μου θα φτάσει στα χέρια του Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Φεστιβάλ… μάλλον σε τυπωμένη μορφή όπως έχω προαναφέρει. Τι έγινε λοιπόν αυτή την φορά και εμπνεύστηκα να κράξω? Χα! Πριν μερικούς μήνες, ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ, αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να πάρει κάποιος άλλος το πόστο αυτό. Έτσι λοιπόν, η διεύθυνση του Φεστιβάλ, έβγαλε μια προκήρυξη για να βρεθεί κάποιος να αναπληρώσει το κενό. Λίγο καιρό μετά, έγιναν εκλογές. Και ποιος εκλέχθηκε? Χα! Ο ίδιος με πριν.

Πως να πάει μπροστά αυτή η κινηματογραφία στη χώρα όταν άνθρωποι παραμένουν σε σημαντικές για τον τομέα θέσεις και παρέα με τις προκαταλήψεις τους για τα νέα μέσα κρατάνε τον κινηματογράφο σε απαρχαιωμένα επίπεδα. Ντροπή σας και καλή συντήρηση!

Κάποιοι το περιμένατε, κάποιοι πάλι όχι. Μετά από ένα χρόνο το 3ο και τελευταίο μέρος του γνωστού Viral της Vodafone, είναι πλέον γεγονός. Μιλάμε για υπερπαραγωγή όχι αστεία!!

Τι περιμένετε λοιπόν? www.livefeeds3.gr

Το σαββατοκύριακο που πέρασε είχα έμπνευση. Ήθελα να κάνω κάτι με εικόνες και μουσική. Μετά από ένα πολυδεύτερο (πως λέμε πολύωρο, αλλά μικρότερο σε διάρκεια) brainstorming (με τον εαυτό μου) αποφάσισα να κάνω ένα πείραμα. Αποφάσισα να πάρω την κάμερα, να γυρίσω ό,τι έβλεπα ενδιαφέρον, μετά να το μοντάρω και να του βγάλω (όσο άντεχα) τα μάτια στο post. Το αποτέλεσμα από πάνω.

Η μουσική που ακούγεται είναι, φυσικά, του Χρήστου Τριανταφύλλου και το κομμάτι ονομάζεται “Spadix Passing by”.

Όχι δεν θα γράψω για το πόσο μοναχικά άτομα είμαστε εμείς οι bloggers… ΟΚ, για την ακρίβεια, δεν είμαστε καθόλου και αυτό αποδείχθηκε και το Σάββατο. Για άλλη μοναξιά θέλω να γράψω. Για την μοναξιά που μας δημιουργεί (σε ‘μένα τουλάχιστον) η επί 24ώρου πρόσβαση στο blog μας. Πόσες φορές έχω αρχίσει να φτιάχνω μέσα στο μυαλό μου ένα ποστ, πόσες φορές έχει γίνει κάτι που θέλω να μπλογκάρω επιτόπου. Άπειρες. Να, σήμερα το πρωί στο λεωφορείο σκεφτόμουν αυτά που ήθελα να γράψω. Τα σκεφτόμουν όμως με πολύ ωραίες λέξεις… τώρα που βράδιασε τα ξέχασα όλα. Αυτή λοιπόν είναι για εμένα η μοναξιά του blogger. Μόνος στον δρόμο χωρίς computer. Πολύ μόνος. Μάλλον θα αγοράσω ένα μαγνητοφωνάκι… αλλά σκέψου τώρα να είμαι στο μετρό ας πούμε και να μου σκάει ιδέα για ποστ: Βγάζω μαγνητοφωνάκι. Πατάω κόκκινο κουμπάκι. Τα μάτια του διπλανού μου καρφώνονται στο gadgetάκι μου. Εγώ του ρίχνω μια κλεφτή ματιά γιατί νοιώθω τα μάτια του να με τρυπάνε. Εκείνος αλλάζει το βλέμα του, νομίζοντας ότι δεν τον είδα. Κοιτάω γύρω μου. Είναι στάνταρ άλλοι δυο-τρεις που με κοιτάνε. Αρχίζω να μιλάω στην μικρή συσκευή που βρίσκεται τυλιγμένη από την παλάμη μου. “Μπλα, μπλά, μπλά. Μπλά. Μπλαμπλά.” Πατάω στοπ. Όση ώρα μιλάω, έχουν γυρίσει άλλα δέκα κεφάλια και με κοιτάνε.

Χμ… ίσως το μαγνητοφωνάκι να καταπολεμά την μοναξιά… τόσα κεφάλια που θα γυρίσουν να σε προσέξουν…

Μερικές φωτογραφίες από Barcelona… Όσο είμαι εδώ αυτό το slideshow θα γίνεται update κάθε βράδυ.

Ναι. Άλλο ένα εταιρικό blog… Το blog της εταιρείας μου MovieTeller films. Καλοτάξιδο…!! (Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει χεχε!) Ελπίζω στο μέλλον να μην είμαι ο μόνος που θα γράφει…