Μου το έστειλε μια φίλη. Δεν ξέρω που το βρήκε. Σας το παραθέτω. Έχει πολύ ενδιαφέρον.

Άκου τι μου’ λεγε ο μακαρίτης ο παππούς μου, να καταλάβεις. Όλα τα’ καμε καλά ο Αλλάχ, μου’ λεγε, όλα, μα μια μέρα βρέθηκε μπόσικος, έπιασε φωτιά και κοπριά και έπλασε το Ρωμιό∙ μα ευτύς, ως τον είδε, το μετάνιωσε∙ είχε ένα μάτι, ο αφιλότιμος, που τρυπούσε ατσάλι. «Τί να γίνει τώρα, μουρμούρισε ο Αλλάχ, την έπαθα∙ ας πιάσω τώρα να κάμω τον Τούρκο, να σφάξει το Ρωμιό, να βρει ο κόσμος την ησυχία του». Έπιασε το λοιπόν μέλι και μπαρούτι, τα μάλαξε καλά καλά, έφτιασε τον Τούρκο. Κι’ ευτύς, χωρίς να χασομεράει, βάνει σ’ ένα ταψί τον Τούρκο και το Ρωμιό να παλέψουν. Πάλευαν, πάλευαν, από το πρωί ως το βράδυ, κανένας δεν έριχνε κάτω τον άλλο∙ μα ευτύς, ως σκοτείνιασε, βάνει ο άτιμος ο Ρωμιός τρικλοποδιά, κάτω ο Τούρκος!

«Ο διάολος να με πάρει, μουρμούρισε ο Αλλάχ, την έπαθα πάλι∙ τούτοι οι Ρωμιοί θα φάνε τον κόσμο, πάνε οι κόποι μου χαμένοι… Τί να κάμω;» Όλη νύχτα δεν έκλεισε μάτι ο κακομοίρης∙ μα το πρωί, πετάχτηκε απάνω και χτύπησε τις χερούκλες του: «Βρήκα! βρήκα!» φώναξε∙ έπιασε πάλι φωτιά και κοπριά, και έφτιαξε έναν άλλο Ρωμιό, και τους έβαλε στο ταψί να παλέψουν. Άρχισε το πάλεμα∙ τρικλοποδιά ο ένας, τρικλοποδιά κι ο άλλος∙ μπηχτές ο ένας, μπηχτές κι ο άλλος… Πάλευαν, πάλευαν, έπεφταν, σηκώνουνταν, πάλευαν πάλι, ξανάπεφταν, ξανασηκώνουνταν, πάλευαν… Κι’ ακόμα παλεύουν! Κι’ έτσι ο κόσμος, Μπραϊμάκι μου, βρήκε την ησυχία του».

*Απόσπασμα από το  «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται» του Νίκου Καζαντζάκη

Ένας απλώς ανίκανος μπάτσος και ένα παιδί με δύσκολη εφηβεία. Αυτό είναι, έτσι απλά. Τις πταιει;
Ένας ανίκανος εποχικός κάτι… ειδικός φρουρός των 700 κάτι ευρώ έκανε μια λάθος επιλογή: Νευρίασε την στιγμή που δεν έπρεπε , που δεν είχε το δικαίωμα η την πολυτέλεια αν θέλετε να νευριάσει.  Μα αν δεν ήταν βλάκας θα γίνονταν «ειδικός φρουρός»; Μόνο και μόνο ο τίτλος αποδεικνύει ότι κάποιοι τον εφεύραν για να παραμυθιάσουν κάποιους συμπολίτες μας «χαμηλού βεληνεκούς» ώστε να τους αναθέσουν την «βρώμικη δουλεία». Ούτε καν μπάτσος … «ειδικός φρουρός».  Αν δεν ήταν «περιορισμένου διαμετρήματος» άνθρωπος θα δέχονταν να πληρώνεται 700 κάτι Ε και να υπηρετεί κάθε μέρα μέσα στο παρανάλωμα του πυρός ;
Ποιος φταίει … Εμείς!!!

Σε 17 χρόνια δημοσιογραφικής δουλειάς έχω δει διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες μέχρι και για την ….καρέτα – καρέτα. Καμιά όμως για την βελτίωση του επίπεδου της Ελληνικής Αστυνομίας! Γιατί ; Γιατί η αστυνομία εμπίπτει στο : «Μακριά από τον κ… κι όπου θέλει ας είναι…

Ένα 15χρονο παΐδι με δύσκολη εφηβεία Σάββατο βράδυ αντί να πάει για ποτό σε κάποιο κλαμπ με φίλους του για να «κυνηγήσουν» τις συμμαθήτριες τους πάει βόλτα στα Εξάρχεια, την πιο υποβαθμισμένη ίσως,  μετά τα έργα στο Γκάζι,  περιοχή των Αθηνών. Και απελευθερώνοντας την οργή που έχει μέσα του από την ανούσια μέχρι τώρα ζωή του διαπληκτίζεται με δυο «ειδικούς φρουρούς».

Παλιά στο Πασαλιμάνι  παίρναμε τα παπιά των μεγαλυτέρων για καμιά μικρή βόλτα και όταν εμφανίζονταν περιπολικό τρέχαμε να μας καταπιεί η γη. Πως μετά από είκοσι περίπου χρόνια η ελληνική κοινωνία παράγει 15χρονους που έχουν τόση απόγνωση και οργή συσσωρευμένη μέσα τους που διαπληκτίζονται με περιπολικά μες το Σαββατόβραδο;

Ποιος φταίει;  Εμείς!!!

Εγκλωβίσαμε την νέα γενιά μέσα σε φροντιστήρια, ανύπαρκτα πανεπιστήμια, ξένες γλώσσες, πιάνο ,μουσική και 9 ώρες μάθημα και δραστηριότητες στου «Μοραΐτη» ώστε να πιάσουν ανύπαρκτους και ανούσιους στόχους γιατί πολύ απλά δεν έχουμε τον χρόνο να ασχοληθούμε μαζί τους και να τους αναθρέψουμε σωστά. Και μετά τους «παρκάραμε» στον καναπέ  με το  playstation και δεν πρόλαβαν ποτέ να πάνε βόλτα με ένα παπάκι χωρίς δίπλωμα…

Και μοιραία ένα «βράδυ Σαββάτου» οι δυο τους συναντήθηκαν σε ένα στενό τον Εξαρχείων και αποφάσισαν ο ένας να καλύψει το κενό του άλλου…

Η μοναξιά της εφηβείας (τους) αναμετρήθηκε με την «βλακεία» της ωριμότητας (μας).

Έτσι λοιπόν… «Πάλευαν, πάλευαν, έπεφταν, σηκώνουνταν, πάλευαν πάλι, ξανάπεφταν, ξανασηκώνουνταν, πάλευαν… Κι’ ακόμα παλεύουν!»