Η μοναξιά του blogger
5 months ago in Thoughts
Όχι δεν θα γράψω για το πόσο μοναχικά άτομα είμαστε εμείς οι bloggers… ΟΚ, για την ακρίβεια, δεν είμαστε καθόλου και αυτό αποδείχθηκε και το Σάββατο. Για άλλη μοναξιά θέλω να γράψω. Για την μοναξιά που μας δημιουργεί (σε ‘μένα τουλάχιστον) η επί 24ώρου πρόσβαση στο blog μας. Πόσες φορές έχω αρχίσει να φτιάχνω μέσα στο μυαλό μου ένα ποστ, πόσες φορές έχει γίνει κάτι που θέλω να μπλογκάρω επιτόπου. Άπειρες. Να, σήμερα το πρωί στο λεωφορείο σκεφτόμουν αυτά που ήθελα να γράψω. Τα σκεφτόμουν όμως με πολύ ωραίες λέξεις… τώρα που βράδιασε τα ξέχασα όλα. Αυτή λοιπόν είναι για εμένα η μοναξιά του blogger. Μόνος στον δρόμο χωρίς computer. Πολύ μόνος. Μάλλον θα αγοράσω ένα μαγνητοφωνάκι… αλλά σκέψου τώρα να είμαι στο μετρό ας πούμε και να μου σκάει ιδέα για ποστ: Βγάζω μαγνητοφωνάκι. Πατάω κόκκινο κουμπάκι. Τα μάτια του διπλανού μου καρφώνονται στο gadgetάκι μου. Εγώ του ρίχνω μια κλεφτή ματιά γιατί νοιώθω τα μάτια του να με τρυπάνε. Εκείνος αλλάζει το βλέμα του, νομίζοντας ότι δεν τον είδα. Κοιτάω γύρω μου. Είναι στάνταρ άλλοι δυο-τρεις που με κοιτάνε. Αρχίζω να μιλάω στην μικρή συσκευή που βρίσκεται τυλιγμένη από την παλάμη μου. “Μπλα, μπλά, μπλά. Μπλά. Μπλαμπλά.” Πατάω στοπ. Όση ώρα μιλάω, έχουν γυρίσει άλλα δέκα κεφάλια και με κοιτάνε.
Χμ… ίσως το μαγνητοφωνάκι να καταπολεμά την μοναξιά… τόσα κεφάλια που θα γυρίσουν να σε προσέξουν…
Τα λεν PDA’s, iPhones και Smartphones, δεν υπάρχουν πια μαγνητοφωνάκια! (*ή θα μπορούσαν να μην υπάρχουν) :o)
@The Dude: Μέχρι να γράψεις στο PDA, iPhone και Smartphone, πάει… χάθηκε η στιγμή!
Πάντα τέτοια.
Καλώς τον από τα ταξίδια!
Σε καταλαβαίνω απόλυτα, Κωνσταντίνε, όταν μου είχε τύχει να μου έρχονται ιδέες για διηγήματα σε άκυρες στιγμές, με πολύ κόσμο γύρω.
Μόνη λύση που σκέφτηκα ήταν… να τις σημειώνω γραπτά. Κι επειδή τα παραδοσιακά μπλοκάκια πάλι θα τραβούσαν βλέμματα περιέργειας περίπου σαν το μαγνητοφωνάκι, προτείνω να κρατάς σημειώσεις σε κινητό ή τελοσπάντων σε κάτι πιο hi-tech (που γουστάρει κι ο Dude)…
Με τρομάζει αυτή μας η συνήθεια… με τρομάζει που με απασχολεί το να παίρνω τις εμπειρίες και τις σκέψεις μου και να θέλω συνεχώς να τις φορμάρω και να τις διοχετεύω βίαια μέσα σε κείμενα…
Eγώ Kiara δεν το βλέπω έτσι. Για μένα είναι πιο πολύ η ανάγκη να θες να μοιραστείς κάτι με τον κόσμο. Να θες να δείξεις σε κάποιον τι αισθάνεσαι. Σαν τον κινηματογράφο
aa mou exi tixei apires fores!
alla ntaksi…i fasi me to magnitofonaki pai poli…..na ta grapsis sto kinito sou ke na to apo8ikefsis malista;p
“Τα σκεφτόμουν όμως με πολύ ωραίες λέξεις… τώρα που βράδιασε τα ξέχασα όλα.” Μια από τα ίδια κι εγώ…
όλοι λίγο πολύ έχουμε βρεθεί σ’ αυτή τη φάση..
ωραίο ποστάκι μετά από καιρό αν και το θεωρώ πολύ θλιβερό..υπάρχουν τόσα όμορφα πράγματα να κάνεις χωρίς computer.
xxx
Δεν χρειάζεται κασετοφωνάκι, εκτός και αν θέλεις όντως να γυρίσουν να σε κοιτάζουν
Αρκεί ένα στυλό ή μολύβι και ένα μπλοκάκι. Σημειώνεις μερικές λέξεις - κλειδιά από αυτές που ήρθαν στο μυαλό σου όπως κάνουν όσοι θέλουν να θυμούνται το όνειρο που είδαν το βράδυ. Με αυτό τον τρόπο θα ξανακτίσεις τις σκέψεις που έκανες και θα μπορείς να γράψεις αυτό που σκέφτηκες.