Και ενώ η μισή blogόσφαιρα ασχολείται με την Καβάλα και κάποιοι κλείνουν τα blog τους
εγώ θέλω να σας πω λίγο όχι για το πως μας κλέβει το κράτος αλλά για το πώς κλέβουν κάποιοι τους πολυαγαπημένους μικρομηκάδες. Για να συνεννοούμαστε, μικρομηκάς είναι ο κινηματογραφιστής που λόγω ανάγκης (γουστάρω τις μικρού μήκους) ή οικονομικής κατάστασης (δεν έχω λεφτά να κάνω μεγάλου) γυρίζει ταινίες μικρού μήκους… ΟΚ? ΟΚ. Τι έλεγα λοιπόν… Α ναι! Άλλη παράγραφος.

Ας αρχίσουμε με το πως κλέβουν οι “μεγάλοι” (με εισαγωγικά γιατί… ξέρετε) τους μικρούς στο σινεμά. Υπάρχουν κάποια φεστιβάλ (ονόματα δεν λέμε για να μην θίξουμε τους διευθυντάδες τους) που υποστηρίζουν ότι αυτόματα όταν έχεις κάτι σε φιλμ είναι και κινηματογράφος. Δηλαδή άμα γυρίσω ταινία με το κινητό μου είναι κινηματογράφος μόνο άμα πατήσω το κουμπί και γίνει φιλμ. Πριν δεν είναι. Έτσι λένε αυτοί, γιατί εγώ δεν συμφωνώ. Τι γίνεται λοιπόν όταν τα φεστιβάλ ζητάνε μόνο φιλμ για να συμμετάσχει κανείς στο εθνικό ή διεθνές διαγωνιστικό τμήμα τους? Όλοι όσοι γυρνάνε σε ψηφιακό πρέπει να κάνουν transfer, δηλαδή να γράψουν το ψηφιακό τους σε φιλμ. Αυτή η διαδικασία για 5 λεπτά ταινία κοστίζει 3000. Πολλά λεφτά, ειδικά άμα η ταινία σου κόστισε 100 ευρώ επειδή την έκανες με φίλους. Που πάνε αυτά τα 3000 ευρώ? Σε κινηματογραφικά εργαστήρια. Και επειδή πολλές μεγάλου μήκους ταινίες δεν γίνονται σε αυτή τη χώρα όλα τα εργαστήρια ζουν από τα διαφημιστικά και… τις ταινίες μικρού μήκους. Και οι ταινίες μικρού μήκους είναι όλες για ένα φεστιβάλ. Καταλαβαίνεται λοιπόν τι πατατράκ θα πάθουν τα εργαστήρια άμα σταματήσουν τα φεστιβάλ να ζητάνε το φιλμ ως υποχρεωτικό μέσο για να συμμετάσχεις στο διαγωνιστικό τμήμα τους. Που βέβαια δεν είναι πάντα έτσι, γιατί υπάρχει και το πληροφοριακό τμήμα, όπου οι ταινίες απλά προβάλλονται. Άρα σκας 3000 ευρώ και μετά το φεστιβάλ σου λέει: “Περάσατε στο πληροφοριακό”…. Τσάμπα λεφτά.

Όλα αυτά σας τα λέω, γιατί χθες μίλησα με μια φίλη και μου είπε ότι μια ταινία που είχε κάνει παλιά την πήραν για διανομή μαζί με μια μεγάλου μήκους. Η συνεννόηση έγινε με έναν κύριο ο οποίος υποστηρίζει ότι έχει μια μη-κερδοσκοπική εταιρεία παραγωγής. Ο κύριος αυτός της ζήτησε (μπορεί και να κάνω λάθος) το 50% των εσόδων της ταινίας. Πράγμα λογικότατο αλλά όχι όταν το παίζει μη-κερδοσκόπος. Βέβαια δεν ξέρω αν θα πάρει κάτι και αυτός… δεν μπορεί όμως κάτι θα πάρει! Επίσης το ποσοστό του ο δημιουργός θα το πάρει αφού το 100% των εσόδων αποσβέσει τα έξοδα εκτύπωσης της ταινίας. Αυτό που με εξόργισε είναι ότι η ταινία (4 λεπτά) τυπώθηκε σε 90 κόπιες. Και οι 90 αυτές κόπιες κόστισαν στον διανομέα περίπου 10000 ευρώ! Για να καταλάβετε, το “Τι είναι αυτό;” (5 λεπτά) τυπώθηκε σε 70 κόπιες και μαζί με καινούργιο transfer κόστισε… 5000 ευρώ περίπου και ήταν και ακριβή η προσφορά λόγω εργαστηρίων. Τι να πω. Η ταινία έχει σταματήσει να παίζεται εδώ και καιρό. Μπορεί να μην έβγαλαν φράγκο και να κρύβονται, πάντως ένα τηλέφωνο δεν την έχουν πάρει. Κάποιο λάκκο έχει το τζατζίκι… Καταλάβετε? Οι “μεγάλοι” κλέβουν τους μικρούς ΠΑΝΤΟΥ σε όλους του τομείς στο Ougland (βλ. Ελλάδα) και εμάς μας νοιάζει ποιος έκλαφσε χθες το βράδυ και γιατί δεν ζήτησε συγγνώμη.

ΥΓ: Έγραψα το μισό ποστ όταν ξύπνησα το πρωί. Τώρα που το ξαναέπιασα δεν θυμάμαι τι άλλο ήθελα να γράψω…