Αθήνα 23/11, ώρα 13:00. Φεύγουμε για Θεσσαλονίκη. Θεσσαλονίκη 23/11, ώρα 18:30. Φτάσαμε Θεσσαλονίκη. Όλα καλά. Τα γνωστά μετά. Φανταστείτε τον χρόνο να περνάει απίθανα γρήγορα… σαν time laps κρασάκια, τσιγάρα, παλιοί φίλοι, αγκαλιές, γέλια, γνωριμίες όλα αυτά από το ίδιο σημείο στην αποθήκη Γ, κι άλλα κρασάκια, τηλέφωνα, οξυγόνο, νικοτίνη, μερικά κρασάκια ακόμα. 23:00 η ώρα. Ο χρόνος επανέρχεται στον κανονικό του ρυθμό. Έχουμε μιλήσει με μια κοπέλα που θα μας φιλοξενήσει για 2 βράδια και είπε ότι θα ερχόταν από εδώ να πάμε όλοι μαζί σπίτι της. Ο χρόνος πάλι σαν σε time laps. Πάρτι στην αποθήκη Γ. Κι άλλα κρασάκια, τσιγάρα τέλος, τράκες, γνωριμίες κι άλλες, χειραψίες πολλές, τα χέρια ιδρώνουν, τα μάτια κλείνουν, τα πόδια πονάνε, κι άλλοι παλιοί φίλοι, κούραση, πονάει και η πλάτη τώρα, πάγκος, στιγμιαία ξεκούραση. Ο χρόνος στον κανονικό του ρυθμό.

Η ώρα είναι 4:30. Δεν αντέχω άλλο και η κοπέλα που θα μας φιλοξενούσε δεν έχει έρθει ακόμα και την παίρνουν τηλέφωνο να δούμε που βόσκει. Το τηλέφωνο κλειστό τα μάτια ξαφνικά ορθάνοιχτα από τα ξαφνικά νεύρα. Το αυτοκίνητο φαντάζει ιδανικός τόπος για ύπνο. Παράλληλα ψάχνουμε και ξενοδοχείο. Τίποτα. Παίρνουμε το αυτοκίνητο και τους δρόμους. 5:10 το πρωί. Η κοπέλα έφαγε τέτοιο θάψιμο που Υ.Κ.Σ. θα έπρεπε να έχει πεθάνει από τον λόξιγκα. 5:30. Χτυπάει τηλέφωνο! Είναι η κοπέλα! Θα κοιμηθούμε!!! Πάμε την παίρνουμε από τον λευκό πύργο και πάμε στην υπέροχη άνω πόλη της Θεσσαλονίκης. Μέσα μου χαίρομαι γιατί θα μείνω σε σπίτι τρελό. Εκεί που περπατάω και χαζεύω τα πανέμορφα σπίτια, η κοπέλα στρίβει δεξιά. Στρίβω κι εγώ. Δεν βλέπω καμιά είσοδο, γιατί στρίψαμε από εδώ. Από το βάθος ακούγετε ο ήχος μια πόρτας που τρίζει. Ωχ. Μπαίνουμε μέσα σε ένα κήπο όπου αντί για δέντρα είχαν φυτέψει μπουκάλια μπύρας. Δεν είχα ξαναδεί τέτοιο σπίτι. Μέσα ήταν μέσα στην βρώμα και την σκόνη, σοβάδες έπεφταν και το ταβάνι απορούσε και αυτό πως στέκεται ακόμα. Προσπαθούσα να βάλω το χαμόγελο ευχαρίστησις αλλά το είχα ξεχάσει στο αυτοκίνητο. Υπήρχαν 3 επιλογές για να κοιμηθούμε. Το κρεβάτι/καναπές της εισόδου με λιγότερο κρύο -δεν είχε και καλοριφέρ- το δίπλα δωμάτιο με διπλό κρεβάτι και πολύ κρύο, ή το πάνω δωμάτιο. “Το πάνω δωμάτιο?” ρώτησα… Ανέβηκα πάνω. Το προτίμησα γιατί θα είχα λίγη ησυχία. Δεν έχω ξαναδεί πιο βρομερό δωμάτιο στην ζωή μου. Γενικά την αντέχω την βρώμα αλλά αυτή την φορά… δεν. Τα σεντόνια είχαν να αλλαχτούν πολλά χρόνια, ρούχα πεταμένα παντού και σκόνη. Πολύ σκόνη. Δεν έβγαλα τα ρούχα μου. Έβαλα ένα μπλουζάκι γύρω από το μαξιλάρι και κοιμήθηκα.

Το πρωί συνειδητοποιώ ότι γύρω στο δωμάτιο υπάρχουν χαρτάκια με Ελληνικές λέξεις. Δίπλα από κάθε λέξη η μετάφρασή της στα Αγγλικά. Χαρτιά τετραδίου καλυμμένα με Ελληνικές λέξεις και δίπλα το νόημα στα Αγγλικά. Προφανώς εκεί που κοιμόμουν, μένει κάποιος Άγγλος που ήθελε (θέλει ακόμα) να μάθει Ελληνικά. Δίπλα στο κρεβάτι λίστες με κάποιους τίτλους και στη επικεφαλίδα, ονόματα πόλεων με ημερομηνίες. Οι τίτλοι στις λίστες ήταν ίδιοι, απλά άλλαζε η σειρά. Προφανώς Play list από συναυλίες ή live εμφανίσεις… Αρκετά έγραψα… Τώρα μιλάνε οι εικόνες…